Bijstand op maat, het gesprek

Vorige week dinsdag mocht ik mij melden voor het gesprek met mijn professionele persoonlijke begeleider van ‘Bijstand op Maat‘. De afspraak was om 12:30 uur in DOT. Het weer was redelijk en ik wandelde ruim op tijd richting DOT.
100 2425 1
Bij aankomst in DOT word ik door een meisje ontvangen, ik zeg dat ik voor ‘Bijstand op Maat‘ kom en het meisje zegt dat ik de trap op moet. “Daar zijn er al een paar.“ voegt ze er achteloos aan toe. Ik moet eerst maar even naar het toilet. Ik voel een lichte paniek opkomen en het zweet breekt mij uit. Hoezo daar zijn er al een paar? Hoeveel medewerkers van de wethouder zitten er straks tegenover mij? Ik verwacht boven een soort jurytafel zoals bij Idols en mensen achter de tafel die minstens even streng zijn. Mij zal duidelijk gemaakt worden dat ik kies voor de bijstand en dat ik moet participeren. De angst en het negativisme nemen mijn hoofd over. Boven aangekomen merk ik dat er Engels gesproken wordt en blijkt het de filmzaal te zijn waar ik heen ben gestuurd. Het blijken studenten van Minerva, die een film gaan kijken. Het meisje dat mij naar boven stuurde had het verkeerd begrepen, mijn professionele persoonlijke begeleider zit beneden. Hij is net klaar met zijn gesprek met de vorige kandidaat, die blij is dat ik iets later was, daardoor hadden ze iets meer tijd. De angst die zich over mij meester maakt op het moment dat het meisje mij naar boven stuurt zegt veel over wat de behandeling die ik de afgelopen jaren van de ambtenaren heb gekregen met mij heeft gedaan. Het vertrouwen is onder het vriespunt gedaald.

Mijn begeleider is een man die door de crisis in de bijstand is beland, hij werkt op ZZP-basis voor ‘Bijstand op Maat‘. We praten over mijn wantrouwen ten opzichte van de sociale dienst, ik vertel dat ik door het beleid van wethouder Gijsbertsen het leven niet meer zie zitten. Hij zegt dat ik toch genoeg vertrouwen heb om mee te doen aan het project. Maar dat heb ik niet. Ik doe mijn best om weer zin in het leven te krijgen maar helaas hebben we een wethouder die ieder eigen initiatief blokkeert. Ik heb dus geen andere keuze dan meedoen aan zijn project. Mijn begeleider snapt niet dat ik al meer dan drie jaar niet mag werken. Zoals zovelen merkt hij op dat het toch beter is als ik mijn eigen inkomen verdien. Ik probeer uit te leggen dat wethouder Gijsbertsen samen met PvdA wethouder Van der Schaaf graag mensen in de bijstand wil houden om bedrijven van gratis personeel te voorzien. Ook spelletjes zoals ‘Bijstand op Maat‘, ‘Zelf aan het werk‘, ‘Kansen in Kaart‘, ‘Ondernemen in de Bijstand‘ en dan vergeet ik er vast nog een paar hebben gezonde welwillende bijstandsgerechtigden nodig. Hij mag van mij ook aan de wethouder vragen wat de reden is om mensen in de bijstand te houden. Zelf kan ik niets anders bedenken dan het bovenstaande.

We praten over mijn ervaring met dwangarbeid, ik vertel over schulden en dat ik ruim 3 jaar niet heb mogen weten wie mijn klantmanager is. Hij zegt dat ik wel heel veel pech heb gehad met de sociale dienst. Natuurlijk is het geen pech, het is beleid. Als je drie keer in de leugens over re-integratie bent getrapt denken ze dat een vierde keer ook gaat lukken. Ik zeg tegen hem dat ik de bijstand uit wil, definitief. Nooit weer slaaf van Gijsbertsen en Van der Schaaf. Hij vraagt naar mijn netwerken maar die heb ik niet. Hij vraagt wat ik wil, ik weet niet wat ik wil. Toen ik het jaren geleden wel wist mocht het niet. Toen ik het enkele maanden geleden aan mijn klantmanager vertelde mocht het niet. Wat heeft het dan voor zin om te weten wat ik wil? Ik moet een plan maken en daarmee naar de gemeente. Mijn begeleider is enthousiast, ik ben intelligent volgens hem. Een stuk minder dan voordat Gijsbertsen wethouder werd antwoord ik. Eind deze maand heb ik weer een gesprek met mijn professionele persoonlijke begeleider, ik heb het gevoel dat hij het allemaal goed bedoelt, dat hij het mij wel gunt om uit de bijstand te komen, om een opleiding te gaan doen die dat voor elkaar krijgt. Hij is ZZPer, hij werkt tijdelijk voor ‘Bijstand op Maat‘. Het is niet eens zeker of hij na 1 januari nog werk heeft, misschien zit hij dan ook weer in de bijstand. Deze man moet mij begeleiden om aan het werk te komen. Hoe kan hij dat op professionele wijze doen als hij zichzelf alleen maar tijdelijk aan het werk kan helpen dankzij zijn netwerk bij de gemeente?

Op TV zie ik dat er tekorten aan personeel dreigen in verschillende branches. Natuurlijk, zo kunnen werkenden zeggen dat er wel werk is, als je maar wilt. Het klopt niet, ik wil werken, ik wil een opleiding, ik kan werken, ik ben slim genoeg om een opleiding te doen, een opleiding die in 2022 zeker afgerond zou zijn als er nog meer tekorten ontstaan. Maar helaas, ik mag niet. Ik vraag me af waar ik nu was geweest als mijn plannen die samen met een medewerker van de gemeente jaren geleden waren opgesteld wel waren uitgevoerd, als ik niet onder bedreiging de productie in had gemoeten. Als ik wel tijdelijk een opleiding had mogen doen. Ik zal het nooit weten. Een budget van €3000,- voor een dagopleiding is er niet, zei mijn begeleider. Een budget van minder dan 4 maanden bijstand is te veel om iemand uit de bijstand te helpen. Het zegt veel over het beleid van de gemeente Groningen.

Ik doe mee aan ‘Bijstand op Maat‘, ik heb een professionele persoonlijke begeleider en ik zou hierdoor een toekomst moeten zien. Ik zie hem niet. Ik zie niet hoe ik nu wel uit de bijstand zou kunnen komen, sterker nog, ik heb nog van niemand gehoord dat ik nu wel zou mogen werken. Een vaste baan met een contract voor onbepaalde tijd is de enige mogelijkheid. Als dat eenmaal getekend is wordt het zelfs voor wethouder Mattias Gijsbertsen moeilijk om dat tegen te houden, maar zo’n contract krijgt niemand meer vanuit de bijstand. Zelfs mijn professionele persoonlijke begeleider niet.

Alexsander Hesse 2017

Advertenties
Geplaatst in bijstand op maat, Column | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Bijstand op maat, de brief

Gisteren zag ik op Twitter dat de brieven voor ‘Bijstand op Maat‘ waren ingepakt door medewerkers van de afdeling Onderzoek en Statistiek van de gemeente Groningen. Ondanks dat ik geen foto’s ben tegengekomen van het naar de brievenbus brengen van de brieven of het bezorgen van de brieven ben ik zojuist toch maar even naar de brievenbus gelopen. Hij lag er, de brief is binnen.
O S 879 brieven bijstand op maat
Ze hebben goed nieuws voor mij, ik ben geplaatst in groep twee! Serieus, ik ben geplaatst in groep twee! Dat is zeker goed nieuws. Tot hun eigen verbazing heeft de gemeente Groningen mij geplaatst in de groep waarvoor ik me had opgegeven.

Maar dan schrijven ze: “U krijgt 2 jaar lang persoonlijke begeleiding in het zoeken naar werk.“ Een vreemde opmerking vind ik dat want daar gaat het mij helemaal niet om en dat weten ze. Werk kan ik zelf wel vinden, sterker nog, werk heeft mij de afgelopen jaren weten te vinden maar door het beleid van wethouder Gijsbertsen, die mensen die in de bijstand zitten in de bijstand wil houden, heb ik werk moeten weigeren. Ik doe dan ook niet mee aan ‘Bijstand op Maat‘ om weer even te werken en dan zoals gewoonlijk weer keihard gestraft te worden en maanden te moeten wachten op inkomen met de gebruikelijke schulden als resultaat. Ik doe het niet weer en dat weten ze bij de gemeente.
brief bijstand op maat
Bij de bijeenkomst van groep 2 werd duidelijk gezegd:“ Het gaat om jou“ en in het antwoord op de mail om zeker te zijn dat mijn klantmanager mij niet tegen gaat houden staat letterlijk:“ In groep 2 betekent dit dat je samen met je persoonlijke begeleider kijkt wat JIJ wilt.“ Jij is met hoofdletters geschreven. Het gaat dus om mij, om wat ik wil en niet wat de gemeente, de wethouder of de persoonlijke begeleider wil.

Natuurlijk wil ik aan het werk maar zoals bekend mag dat niet. Bovendien zou ik als ik nu aan het werk zou gaan weer in dezelfde vicieuze cirkel terechtkomen en dat kan de bedoeling zijn van de gemeente maar dat is zeker niet mijn bedoeling. Zeker niet na ruim drie jaar gedwongen bijstand. Met een baantje van een paar maanden om mij zo uit de bijstand en uit ‘Bijstand op Maat‘ te werken komen ze er bij mij niet. Een baan is voor mij een contract bij de werkgever, niet bij een tussenpersoon, betaald, geen nutteloze spelletjes met stage, proefplaatsing, werkervaringsplaats of hoe ze het leveren van gratis personeel maar willen noemen. Een ambtenaar mag dan in opdracht van de wethouder beweren dat ik het niet waard ben om betaald te krijgen voor het werk dat ik doe, geen werkgever is het waard om mij aan het werk te krijgen zonder te betalen.

De ontwikkeling van mijn talenten krijgt veel aandacht lees ik verder in de brief. Ik ben heel benieuwd wat er nog over is van mijn talenten na drie jaar gedwongen uitsluiting. “Daarna kijken wij samen met u hoe uw ideale toekomst eruit ziet en wat er eventueel in de weg staat.“ Ik weet niet hoe mijn ideale toekomst er uit ziet. Ik zie geen toekomst meer en ook dat weten ze bij de gemeente Groningen. Drie jaar niets mogen doen, drie jaar buitengesloten worden is een lange tijd. Dan denk je niet aan een toekomst want die is er niet en die komt er niet. Wat mij in weg staat? Een wethouder van GroenLinks die vindt dat mensen zijn eigendom zijn, die mensen drie jaar buiten de maatschappij sluit om vervolgens een spelletje gemaand ‘Bijstand op Maat‘ met ze te spelen. Toch speel ik braaf mee, de andere optie is wachten tot over een paar maanden het poeder bezorgd wordt dat mij binnen een half uur verlost van de haat van een maatschappij die vind dat ik kies voor een uitkering, die durft te beweren dat ik niet wil werken. Misschien is dat wel mijn ideale toekomst. Een toekomst waarin de schuldigen beschuldigd worden. Een toekomst waarin mensen in hun waarde gelaten worden ook als ze het moeilijk hebben. Een toekomst waarin de mensen die door ons gekozen zijn om ons te besturen doen wat ze hebben gezegd voordat ze gekozen waren. Een toekomst waarin links, links blijft ook als ze de macht hebben. Heb ik verdorie toch een ideale toekomst. Ik ben benieuwd hoe ik dat met mijn professionele begeleider ga realiseren.

Alexsander Hesse 2017

Geplaatst in bijstand op maat, Column | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Bijstand op maat, nog even onzeker

Nadat ik eind september bij 3 bijeenkomsten van ‘Bijstand op Maat‘ ben geweest heb ik besloten om toch mee te doen aan het experiment. Hierover heb ik al eerder geschreven. Later werd ik gebeld door een ambtenaar die probeerde mij in groep 1 te plaatsen in plaats van groep 2 waar ik mij voor had opgegeven. Op mijn vraag hoe het verder zou gaan antwoordde hij dat ik eind oktober bericht zou krijgen. De laatste week van oktober liep ik dan ook elke dag gespannen naar de brievenbus. Mensen die weten hoe GroenLinks wethouder Mattias Gijsbertsen omgaat met mensen in de bijstand zullen begrijpen dat ik niet vol vertrouwen op de brief zit te wachten. Het zal mij niets verbazen als hij toch heeft besloten mij in een andere groep te plaatsen om mij nogmaals duidelijk te maken dat ik helemaal geen rechten heb. Om mij nogmaals te laten weten dat hij mijn meester is dat ik niet moet denken dat ik……. Nee, deze wethouder vindt dat ik het recht op denken inmiddels kwijt ben. Dat uit een test van de gemeente is gebleken dat ik universitair niveau zou kunnen doet er voor deze wethouder niet toe, ik zit in de bijstand en dus ben ik zijn eigendom, rechten heb ik niet. Na drie jaar gedwongen bijstand zal het niveau ook niet meer zijn wat er toen ik de testen heb gedaan uit is gekomen. Er zijn onderzoeken gedaan naar het effect dat uitsluiting heeft op mensen. Positief was het resultaat niet.

Op 1 november had ik nog niets gehoord. Natuurlijk niet, ook dit hoort bij het spelletje van de wethouder, doen wat hij beloofd of wat hij zijn ambtenaren laat beloven zou wel erg makkelijk zijn. Hoe meer onzekerheid bij de bijstandsgerechtigden hoe makkelijker ze zijn te kneden. Mensen die mij vroegen hoe het ging met ‘Bijstand op Maat‘ moest ik vertellen dat ik niets had gehoord. Ik las zelfs dat iemand die zich had opgegeven niets hoorde over het experiment maar ondertussen wel een brief kreeg over Flextensie. Ook hier is het doel om onzekerheid te zaaien. Betekend die brief dat ze niet mee mag doen met ‘Bijstand op Maat‘?

Ineens las ik een bericht op oogtv.nl. Veel animo voor ‘Bijstand op maat‘ durven ze zelfs te koppen. Uit het artikel blijkt dat zich slechts 850 mensen hebben opgegeven voor het nieuwste speeltje van onze wethouder. Minder dan 10% van de mensen die waren uitgenodigd willen meedoen en in het propaganda stuk op oogtv.nl noemen ze dat veel animo.

Even later lees ik op Nu.nl een stuk waarin ook de wethouder aan het woord komt. Na drie jaar dreigen, straffen en schulden creëren voor mensen die willen werken zegt Gijsbertsen: “Het grote aantal aanmeldingen is voor mij een bevestiging dat veel bijstandsgerechtigden de overtuiging hebben dat het ook anders kan binnen de bijstandswet. De deelnemers zijn nieuwsgierig wat meer keuzevrijheid, maatwerk en vertrouwen voor hen kan betekenen. Ik deel die nieuwsgierigheid en ben heel benieuwd naar de eerste resultaten. “ In al zijn arrogantie durft de wethouder hier in het hoofd van de deelnemers te kruipen en bepaald hij voor ons de reden waarom wij zijn proefdieren willen zijn. Als hij eerlijk was geweest had hij gezegd:“ Ik heb de deelnemers jaren in de bijstand vastgehouden, mensen die graag wilden werken en zelf werk vonden heb ik bestraft en heb ik schulden voor laten bedenken om ze duidelijk te maken dat ze van mij zijn, dat ik bepaal en dat ze zelf geen rechten hebben. Mensen doen mee omdat ze weten dat ik ze anders nog verder zal straffen, ze zullen dan ook uiteindelijk geen andere keuze hebben dan hun eigen leven beëindigen. Willen ze nog enige hoop hebben om te overleven dan moeten ze meedoen aan dit experiment.“

Aan het einde schrijft Nu.nl dat de brieven die de deelname bevestigen deze week worden verzonden. Ik heb me opgegeven voor dit experiment, mij is verteld dat ik eind oktober bericht krijg en moet op Nu.nl lezen dat het is uitgesteld. Dat de gemeente Groningen niet het fatsoen heeft om mij en de anderen die zich hebben opgegeven even een mailtje te sturen met uitleg dat het wat later wordt laat weer zien hoe de gemeente denkt om te moeten gaan met bijstandsgerechtigden. Dat de belofte om de antwoorden op de vragen waarop de ambtenaren tijdens de bijeenkomsten geen antwoord wisten per mail te versturen voor 16 oktober niet nagekomen is was daarom ook te verwachten. De gemeente wil testen hoe wij met meer vertrouwen omgaan, het lijkt mij een goed plan als de gemeente eindelijk eens zorgt dat ze zelf te vertrouwen zijn. Dat ik na 21 weken nog altijd geen berekening van mijn beslagvrije voet mag zien zegt voldoende.

De komende week is voor mij weer afwachten en gespannen naar de brievenbus lopen. Doe ik mee en vooral in welke groep doe ik mee? Ik heb meerdere keren bij de gemeente en ook bij de universiteit aangegeven dat ik alleen mee wil doen in groep 2 omdat zowel groep 1 als groep 3 bedoeld zijn om mensen tijdens het experiment in de bijstand vast te houden. Dat is groep 2 ook maar dan heb ik misschien aan het eind van die 2 jaar een opleiding of cursus. Ondanks de slapeloze nachten blijf ik dromen.

Alexsander Hesse 2017

Geplaatst in bijstand op maat, Column | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Zombiefietser

Smartphones en fietsen
Het gaat moeilijk samen
Twee handen op haar telefoon
Ze zou zich moeten schamen.

Ze ziet geen andere mensen
Starend op haar scherm
Tot ze gedwongen tot stilstand komt
Bloedend in de berm.

Snikkend staat het meisje op
“Dit is verdomme ruk!“
Het bloeden interesseert haar niet
Maar haar telefoon is stuk.

Alexsander Hesse 2017

Geplaatst in Gedicht | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Slechte communicatie

Op 12 juni had ik het laatste gesprek met mijn klantmanager. Ze gaf aan dat er fouten waren gemaakt door de gemeente maar deze fouten kon ze uiteraard niet ongedaan maken. Ook was er slecht gecommuniceerd beweerde ze. Dat de bijstand bij mij standaard is gestopt op het moment dat het werk, al dan niet met dank aan een brief van de gemeente, twee weken was afgelopen had volgens haar met slechte communicatie van de gemeente te maken. Ik geloofde haar toen niet en ik geloof haar nog altijd niet. Dat mijn bijstand toen is gestopt had helemaal niet gemogen. Jetta Klijnsma vertelde mij dat de bijstand pas gestopt mag worden als iemand een half jaar werkt en dat was bij mij niet het geval. Zelf had ik de bijstand ook niet gestopt. Dat had geen nut omdat ik via een uitzendbureau werkte en dus wist dat het werk op een gegeven moment afgelopen zou zijn. Na een half jaar de bijstand stoppen kan wel omdat je WW moet aanvragen als het werk dan is afgelopen. Wel hopen dat de WW hoog genoeg is dat je er geen aanvulling van de bijstand bij nodig hebt want dan pakken ze je daar weer op. WW verrekenen die al afgelopen is doen ze ook in Groningen. Natuurlijk weten ze wel dat het gestopt is, je moet immers zolang de WW loopt elke maand een inkomstenformulier inleveren maar al stopt de WW ze blijven je in Groningen duidelijk maken dat je nooit een poging had mogen doen om uit de macht van de gemeente te komen.

Tijdens het gesprek met mijn klantmanager heb ik haar een aantal vragen gesteld en toen ik een dag later de papieren die ik van haar mee had gekregen had bekeken heb ik haar daar ook nog wat vragen over gesteld via de mail. 9 weken na die laatst mail met vragen heb ik haar toch maar weer gemaild en om opheldering gevraagd, ik vond het erg lang duren. Opheldering kreeg ik niet. Ze had stukken toegezonden beweerde ze maar er was volgens haar iets misgegaan met de mailing. Niet zo heel moeilijk lijkt het mij dan om dezelfde mailing nogmaals naar mij op te sturen en dat vroeg ik haar dan ook te doen. In haar reactie ging ze daar volledig aan voorbij. Sterker nog, nu kon ze ineens de vragen niet terug vinden. Ik heb van de mailtjes met vragen screenshots gemaakt en naar haar verzonden. Dat was op 6 september. Wederom deed mijn klantmanager er het zwijgen toe. Hoe de gemeente mijn beslagvrije voet heeft berekend weet ik nog altijd niet. Of een afbetaling aan Menzis meegerekend wordt voor de beslagvrije voet weet ik nog altijd niet. Hoe de gemeente aan een extra brutering van ruim 600 euro komt weet ik nog altijd niet en welke stukken ze me toegestuurd heeft? Dat weet ze waarschijnlijk zelf niet eens. “Binnen de berekening van de beslagvrije voet wordt rekening gehouden met alle zaken om deze correct te berekenen. “ schrijft ze in haar laatste mail. Wederom geen berekening en hoe het kan dat mijn berekening via de website waar ik dat zelf bereken al hoger uitkomt zonder rekening te houden met de afbetaling aan Menzis geeft ze wederom geen antwoord op. Eerlijk en duidelijk zijn zal ze geen toestemming voor hebben van onze GroenLinks wethouder.

Helaas laat dit weer zien hoe de gemeente Groningen omgaat met mensen in de bijstand. Ze zeggen dat er slecht gecommuniceerd wordt om daar vervolgens zelf een heel duidelijk voorbeeld van te geven. Ik hoop in elk geval dat de gemeentelijke ombudsman er voor mij achter kan komen hoeveel vordering er op dit moment totaal nog open staat. Hoewel ze daar bij gemeente waarschijnlijk wel tijd voor nodig hebben. Niet dat ze niet precies weten hoeveel er op dit moment open staat, maar er zal genoeg bij moeten om te voorkomen dat ik in mijn leven ooit nog eens boven de al dan niet goed berekende beslagvrije voet uitkom.

Dat de gemeente afgelopen vrijdag de gemeentelijke belasting heeft afgeschreven terwijl dat normaal altijd een paar dagen na het bijschrijven van de bijstand gebeurd zal ook niemand verbazen. Elke labbekak die afgelopen weekend zonder geld bij de supermarkt wilde pinnen is mooi meegenomen voor onze zogenaamd linkse wethouders. Bijstandsgerechtigden pesten is immers een doel op zich geworden. En niet alleen in Groningen.
belasting voor het weekend van de schaaf gijsbertsen gemeente groningen

Alexsander Hesse 2017

Geplaatst in Column | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wachten in de trein op het station

In de trein zit ik klaar
Want ik ben hier en moet naar daar
Ik zie mensen met koffie en broodjes
Zelfde trein, dus reisgenootjes.

Een vlugge knuffel die ik zie
Dat zijn geen vrienden, vast familie
Korte rok, slobbertrui of spijkerbroek
Op weg naar werk of op bezoek.

Rugtas, rolkoffer of boodschappentas
Een korte vloek, man stapt in plas
Na een fluitje die ik nauwelijks horen kon
Verzink ik in gedachten, bij het verlaten van het station.

Alexsander Hesse 2017

Geplaatst in Gedicht | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Bijstand op maat, welke groep?

Zojuist ben ik gebeld door de gemeente Groningen over ‘Bijstand op Maat‘. De vraag was of ik nog interesse heb om mee te doen. Mensen die mijn blog vaker lezen zullen misschien verbaasd zijn dat ik de telefoon opneem maar het is inmiddels zo lang geleden dat werkgevers mij, tot mijn frustratie, gebeld hebben voor betaald werk dat ik van de gemeente niet mag doen dat ik tegenwoordig de telefoon weer opneem. Bovendien werd er in de brief van ‘Bijstand op Maat‘ vermeld dat ik gebeld kan worden door de universiteit.

Kort na de bijeenkomsten over ‘Bijstand op Maat‘ ging mijn telefoon ook al eens, toen werd ik gebeld door het ‘Dagblad van het Noorden‘. Mijn eerste gedachte was dat ze eindelijk het verhaal van een bijstandsgerechtigde wilden plaatsen. Dat eindelijk het echte verhaal geplaatst mocht worden, dat de inwoners van Groningen die niet het slachtoffer van het beleid van de GroenLinks wethouder zijn ook mogen weten wat er echt gebeurd bij de sociale dienst in Groningen. Het bleek een mevrouw te zijn die mij een abonnement wilde verkopen. Ik heb haar verteld hoeveel inkomsten ik elke maand heb en hoeveel daar elke maand afgaat aan schulden, voor medicijnen en contactlenzen. Toen ze het nog niet begreep zei ik heel direct dat ik er het geld niet voor heb en toen begreep ze het wel. De wethouder kent ze niet.

Naar aanleiding van de vragenlijst van de universiteit die ik online heb ingevuld had ik toch wel een belangrijke opmerking. bijstand op maat vraag Deze mail heb ik op 4 oktober verzonden en dezelfde dag nog kreeg ik een reactie van de RUG. Bijstand op maat vraag doorspelen Dat ik 9 dagen later nog geen reactie van de gemeente heb zal niemand verbazen, mijn vraag over de beslagvrije voet wordt nog altijd door mijn klantmanager ontweken en ik reageer dan ook niet weer op de onzin die zij in de mail zet. De ombudsman is er mee bezig en ik wacht rustig af of zij wel een antwoord krijgt.

Vanmiddag werd ik dan eindelijk gebeld door de gemeente, of ik nog geïnteresseerd ben in ‘Bijstand op Maat‘ was de vraag. Gevolgd door de vraag of ik dan ook nog altijd mee wil doen in groep 1. Hij vroeg het serieus, groep 1! Ik heb vanaf het begin aangegeven dat ik zeker niet in de werkontmoedigingsgroepen mee wil doen maar de gemeente durft te vragen of ik nog altijd mee wil doen in groep 1. Dat ik me had opgegeven voor groep 2 wist hij niet. Hij beweerde zelfs dat ik alleen bij een bijeenkomst van groep 1 was geweest, dat stond voor zijn neus. Dat ik me had opgegeven voor bijeenkomsten van alle 3 de groepen en daar ook ben geweest wist hij niet. Voor elke bijeenkomst had ik me vooraf aangemeld, bij elke groep moest ik me bij binnenkomst melden en stond ik ook netjes aangemeld, bij elke bijeenkomst heb ik vragen gesteld maar deze medewerker van Mattias Gijsbertsen heeft op zijn beeldscherm staan dat ik mij heb opgegeven voor groep 1.

Nadat ik hem heb verteld dat ik al 3 jaar niet mag werken van zijn baas en niet in een groep wil waarvan het doel is om mijn nog minstens 2 jaar in de bijstand vast te houden geeft hij aan dat hij het veranderd en dat ik in groep 2 meedoe, eind oktober krijg ik bericht over hoe het verder gaat. Hij begrijpt dat ik niet wil meedoen in de andere groepen. Ik zal zijn naam niet noemen, begrip tonen voor iemand die al 3 jaar in de bijstand wordt vastgehouden door Mattias mag vast niet van Mattias.

Ik wacht rustig op het bericht van de professionele begeleider van groep 2 of de brief van de gemeente dat ik meedoe in groep 1 of 3. Een brief waarin ze aangeven het jammer te vinden dat ik niet mee wil doen zou mij ook niet eens verbazen. Bij de gemeente Groningen weet je nooit waar je aan toe bent. Behalve natuurlijk als je zonder tussenkomst van de gemeente betaald werk gaat doen. Dan weet je dat je gestraft gaat worden.

Alexsander Hesse 2017

Geplaatst in bijstand op maat, Column | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie